Αθλητικά

Ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο κλείνει στον Πανιώνιο, καθώς ο Παναγιώτης Κωνσταντινίδης, ένα παιδί που προέρχεται από τα σπλάχνα του συλλόγου και έζησε με την κυανέρυθρη φανέλα όλες τις στιγμές της ομάδας, από τις χαμηλότερες κατηγορίες μέχρι τη Volley League, δε θα συνεχίσει και τη νέα σεζόν, με τον Ιστορικό να τον αποχαιρετά με μια πολύ συγκινητική ανακοίνωση:

"Το τμήμα βόλεϊ του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ. ευχαριστεί τον Παναγιώτη Κωνσταντινίδη για την πολυετή και ανεκτίμητη προσφορά του στην ομάδα μας.

Ο Παναγιώτης, ο δικός μας Πάκο, δεν ήταν απλώς ένας αθλητής του Πανιωνίου. Ήταν και είναι κομμάτι της ίδιας της ταυτότητας του συλλόγου. Από μικρό παιδί στις ακαδημίες μέχρι την παρουσία του στην ανδρική ομάδα, υπηρέτησε τον Πανιώνιο σε κάθε του βήμα, στα εύκολα αλλά κυρίως στα δύσκολα.

Στάθηκε εκεί όταν τα πράγματα δεν ήταν δεδομένα. Όταν οι συνθήκες απαιτούσαν υπομονή, πίστη και επιμονή. Και έμεινε για να δει τον Πανιώνιο εκεί όπου ανήκει, στη Volley League.

Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σύγχρονη ιστορία του βόλεϊ ανδρών του Πανιωνίου. Με μια διαδρομή που δεν μετριέται μόνο σε αγώνες, αλλά σε χρόνια παρουσίας, σε στιγμές, σε αποδυτήρια, σε πίστη.

Πάκο, σε ευχαριστούμε για όλα όσα έδωσες στον Πανιώνιο".

 

Διαβάστε και το όμορφο μήνυμα του Παναγιώτη Κωνσταντινίδη στο λογαριασμό του στα social media:

"ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Δεν σκόπευα να πω κάτι πέρα από ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ, (κυρίως γιατί στις Πανελλήνιες είχα γράψει έκθεση 12,8) καθώς νόμιζα ότι δεν έχω κάτι άλλο να πω.

Ήρθε η στιγμή που δεν είχα σκεφτεί πως θα έρθει ποτέ. Για μένα η ενασχόληση μου με την ομάδα δεν ήταν επαγγελματική, δεν έπαιζα βόλλευ για να ζήσω από αυτό, οπότε δεν υπήρχε στο μυαλό μου πως κάποτε αυτό θα διακοπεί. Ήταν μια ψυχοθεραπεία για μένα, κάτι που κατάλαβα/αποδέχτηκα όταν η μητέρα μου πάλευε με καρκίνο και ο πατέρας μου με κατάθλιψη, ήταν το μόνο που με κρατούσε στα λογικά μου. ( όσο λογικά μπορεί να έχει κάποιος που ασχολείται με τον Πανιώνιο)

Πριν κάποια χρόνια, το τμήμα κινδύνεψε να εξαφανιστεί και τότε ήταν το πρώτο καμπανάκι στο μυαλό μου, ότι αυτό δε θα διαρκέσει για πάντα. Ευτυχώς, εμφανίστηκαν κάποιοι άνθρωποι που λίγο πολύ τους γνωρίζετε, έσωσαν την τότε κατάσταση, δεν θα να αναφερθώ σε ονόματα, και 100 να πω θα αφήσω κάποιον/α εκτός. Από τις πληρωμές και τις μετακινήσεις, από το υστέρημα τους, μέχρι την σίτηση μας και την εθελοντική προσφορά σε αγώνες. Η ομάδα σώθηκε τότε με σκοπό να εξελιχθεί και να ανέβει επίπεδο, ένα (σταθερό) βήμα τη φορά.

Μετά από τις πρώτες επιτυχίες και την εξέλιξη της ομάδας, ήταν το δεύτερο καμπανάκι: «Παναγιώτη, αν η ομάδα ανέβει Α1, τι θα κάνεις εσύ εκεί πέρα; εσύ έπαιζες Δευτέρα βράδυ με τον Τελαμώνα Σαλαμίνας και μετά τα ΣΚ με την Ροδίων Άθλησις. Κάποτε θα σε αφήσει πίσω η ομάδα.» «-Και;»

(αυτό ήταν εσωτερικός μονόλογος/διάλογος, σας είπα δεν είμαι καλός στην έκθεση.

Η ομάδα ανέβηκε επίπεδο, έγινε σημείο αναφοράς, και δεν υπάρχει κάποιος που έχει περάσει απο αυτό το σύνολο και να μην «έπαθε Πανιώνιο». Αυτό δεν είναι κάποια συγκεκριμένη κατάσταση, αλλά όποιος το έχει πάθει ξέρει τι εννοώ.

Το τρίτο καμπανάκι συνήθως σημαίνει πως η αυλαία ανοίγει και αρχίζει η παράσταση, αλλά όχι αυτή τη φορά, τουλάχιστον όχι για μένα. Ήρθε η ώρα που πρέπει η ομάδα να αλλάξει σελίδα και να πάει προς μια νέα εποχή που θα διεκδικεί ενεργά τίτλους, οπότε η δική της αυλαία όντως τώρα ανοίγει. Όταν ήμουν μικρός με τρόμαζε αυτή η στιγμή. Τώρα που είμαι ακόμα μικρός αλλά με γκρίζα μαλλιά δεν είναι τόσο τρομακτική τελικά.

Οπότε ΑΝΤΙΟ κι ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

RAMBO OUT"

 

 

Share this Post: